Zaburzenia odżywiania coraz częściej są diagnozowane zarówno u małych dzieci, jak i nastolatków. O ile u młodszych osób zaburzenia te zazwyczaj spowodowane są chorobą organizmu, o tyle w przypadku nastolatków anomalia mają podłoże psychologiczne, dlatego leczeniem ich zajmuje się psycholog dziecięcy.

Społeczne czynniki ryzyka

Różnorodność zaburzeń odżywiania sprawia, że często trudno jest postawić właściwą diagnozę. Najczęściej spotykane zaburzenia odżywiania u dzieci to anoreksja, bulimia, ortoreksja czy zespół objadania nocnego. Wszystkie wymienione schorzenia charakteryzują się patologicznym podejściem do kwestii przyjmowania pokarmów. Często głównym motywem, jaki kieruje nastolatkami, jest chęć osiągnięcia szczupłej sylwetki. Wynika ona z przyjętego w społeczeństwie kultu zadbanego, szczupłego ciała. Młodzi ludzie podatni są na medialne przekazy, które ten kult promują. W mediach spotkać można również modelowe ujęcie osoby szczupłej jako inteligentnej, wykształconej i szczęśliwej. Niektóre młode osoby aspirują do zawodów, takich jak aktor, dziennikarz czy model, co wzmaga poczucie obowiązku zachowania szczupłej sylwetki. Niestety, granica między szczupłym a wychudzonym ciałem często ulega u nich zatarciu.

Skłonności indywidualne

Każde dziecko, już od najmłodszych lat, ma swój własny charakter i predyspozycje do pewnych zachowań. Zaburzenia odżywiania u dzieci również mogą być spowodowane osobowością lub biologią. Do czynników biologicznych zaliczyć można zaburzenia rozwoju emocjonalnego, zakłócenia neuroprzekaźnictwa czy zaburzenia funkcjonowania ośrodka głodu. Choć przyczyny te występują rzadko, pomóc może nie tylko psycholog dziecięcy, ale także pediatra. Charakter nastolatka odgrywa niebagatelną rolę w jego samoocenie, która zaniżona może prowadzić do zaburzeń. Ponadto brak samoakceptacji, problemy tożsamościowe, zaostrzony zmysł rywalizacji czy częste zaburzenia nastroju również mogą być powodem choroby. Problemy pochodzenia osobowościowego powinny być diagnozowane przez psychologa, który wdroży odpowiednią terapię indywidualną lub grupową.

Sytuacja w rodzinie

Bardzo często to właśnie atmosfera w domu i sytuacja rodzinna prowokują zaburzenia odżywiania u dzieci. Problem w zbyt niskiej samoocenie dziecka może wynikać ze zbyt dużego obciążenia go obowiązkami. Wymagania, jakie stawiają rodzice przed dziećmi, bywają dla nich przytłaczające i niemożliwe do zrealizowania. Jeśli nie mogą zadowolić swoich rodziców, uważają się za gorsze. Dzieci często nie potrafią znieść stresującej atmosfery, jaka panuje w domu. Wynika ona z braku zainteresowania dzieckiem, jego problemami, a także z braku wsparcia. Często powodem jest duży dystans, jaki budowany jest na linii rodzic-dziecko. Niektórymi zachowaniami dzieci pragną zwrócić na siebie uwagę najbliższych. Psycholog dziecięcy w toku leczenia prawdopodobnie będzie chciał rozmawiać nie tylko z dzieckiem, ale również rodzicem. Może on również zaproponować terapię rodzinną, jeśli uzna, że będzie ona potrzebna wszystkim członkom rodziny.

Zaburzenia odżywiania u dzieci mogą być różnego pochodzenia, dlatego tak trudno je diagnozować i leczyć. Rodzic powinien być czujny, bowiem nieleczone zaburzenia prowadzą nie tylko do wyniszczenia organizmu, ale także powodują zmiany w delikatnej i kruchej psychice dziecka.